سلسله ی صفویه:
این سلسله رسماً در سال ۹۰۵ ق. تأسیس شد. شکل گیری این سلسله مقدماتی دارد که به حدود دو قرن
پیش از تأسیس آن باز می گردد و در منابع قابل پی گیری است. بنیان گذار این سلسله شاه اسماعیل، پسر
شیخ حیدر، بود. شاه اسماعیل در سال ۸۹۲ ق. به دنیا آمد وهنگام رسیدن به قدرت ۱۳ سال بیش نداشت.
وی در سال ۹۰۷ ق. تبریز را تصرف و به عنوان پایتخت انتخاب کرد. دوران فرمان روایی شاهان صفوی
به قرار زیر است:
۱- اسماعیل اول از ۹۰۵ تا ۹۳۰ به مدت ۲۵ سال. وی هنگام مرگ ۳۸ سال داشت. قبرش در آرامگاه
جدش، شیخ صفی الدین، در اردبیل است.
۲- تهماسب از ۹۳۰ تا ۹۸۴ به مدت ۵۴ سال. وی هنگام رسیدن به شاهی ۱۱ سال بیش نداشت. او به دلیل
تهدید تبریز از سوی دولت عثمانی، پایتخت را از تبریز به قزوین انتقال داد.
۳- اسماعیل دوم از ۹۸۴ تا ۹۸۵ به مدت ۱ سال. وی به اتهام گرایش به تسنن به دست مخالفانش کشته
شد.
۴- محمد خدابنده از ۹۸۵ تا ۹۹۶ به مدت ۱۱ سال. او در سال۹۹۶ به دست قزلباش ها از مقام خود خلع
شد؛ ولی تا سال ۱۰۰۳ زنده بود.
۵- عباس اول( کبیر) از ۹۹۶ تا ۱۰۳۸ به مدت ۴۲ سال. وی مشهور ترین شاه صفوی است و در هنگام
شروع سلطنت فقط ۱۷ سال داشت. شاه عباس ازبک ها، عثمانی ها و پرتغالی ها را شکست داد و پایتخت
را از قزوین به اصفهان منتقل نمود.
۶- صفی( سام میرزا) از ۱۰۳۸ تا ۱۰۵۲ به مدت ۱۴ سال.
۷- عباس دوم از ۱۰۵۲ تا ۱۰۷۷ به مدت ۲۵ سال.
۸- سلیمان از ۱۰۷۷ تا ۱۱۰۶ به مدت ۲۹ سال.
۹- سلطان حسین از ۱۱۰۶ تا ۱۱۴۲ به مدت ۳۶ سال. وی در سال ۱۱۳۵ به دست افغان های مهاجم
دستگیر و پس از ۷ سال در ۱۱۴۲ کشته شد.
۱۰- تهماسب دوم از ۱۱۴۲ تا ۱۱۴۵ به مدت سه سال. وی توسط نادر سردار سپاه صفویان از مقام خود
خلع شد.
۱۱- عباس سوم از ۱۱۴۵ تا ۱۱۴۸ به مدت ۳ سال. وی طفل شیرخوار تهماسب بود که نادر برای هموار
کردن راه سلطنت خود وی را به شاهی برگزید.
نادر در سال ۱۱۴۸ ق. با تشکیل شورایی از سران قبایل و سپاه ایران در دشت مغان سلطنت را از خاندان
صفویه به خود و خانواده اش منتقل کرد. برای آگاهی بیشتر به کتاب تاریخ ایران تألیف عباس اقبال آشتیانی
مراجعه کنید.